"Adem" ve "İsa"'nın yaratılışlarının benzerliğinin bildirildiği aşağıdaki ayette, aynı zamanda bu iki habercinin tezahürlerinin insanlık için bir "döngü başlangıcı" ve "döngü sonu" olduğuna da dolaylı olarak işaret edilmekte gibidir.
3/59 Kesinlikle İsa’nın misali Allah’ın indinde Adem’in misali gibidir. O'nu topraktan yarattı ve sonra O'na "Ol." dedi de O oldu.
Zira "Adem" ve "İsa" ile ilgili olan aşağıdaki İncil ayeti yukarıda anılan döngüselliği "İlk" ve "Son" kelimeleri vasıtasıyla ortaya koymaktadır. Ayette Mesih İsa, "son Adem" olarak nitelenmektedir.
46-1-Korintliler-15-45 Nitekim şöyle yazılmıştır: "İlk insan Adem yaşayan ruh oldu." Son Adem ise (Mesih İsa) yaşam veren ruh oldu.
"Adem" ve "İsa" kelimelerinin Kur'an'da 25'er kere tekrarlanmaları yaratılışsal özdeşliklerine işaret niteliğindedir.
Ayrıca 25 sayısının nümerolojik değerinin, tamamlanmanın, olgunlaşmanın, döngünün ve döngü sonunun sembolü olan 7 (2+5 = 7) sayısı olması ve bu sayının, isimlerin tekrarı açısından iki kere tezahür etmesi de döngüselliğin ve Kur'an'ın sembolü olan "Seb'an minel mesani" (İkililerden Yedi) kavramına işaret etmektedir.
15/87 Ve biz sana ikililerden yediyi ve büyük Kur'an’ı verdik.
Yaşamı Adem olarak başlayan insanın, ölümü (döngüsünün sonu / halden hale geçişi / yeni döngüsünün başlangıcı) öncesinde Mesih İsa'ya inanacağının bildirilmesi Adem - İsa döngüsüne işaret olmakla birlikte, yukarıdaki İncil ayetinde Mesih İsa'nın "yaşam veren ruh" olarak tanımlanması ile de ilintilidir.
4/159 Ve kesinlikle kitap sahiplerinden olanlar ölümlerinden önce mutlaka O'na (Mesih İsa) inanacaklardır. Ayağa kalkış gününde O, onlara şahit olur.
No comments:
Post a Comment